Şaşılacak şey şu hayvanlar..
Nasıl oluyor da yaşama tutunuyorlar aramızda? Gördüğümüz ilk fırsatta onlara ya vuruyor yada nefretle karışık, iğrenerek bakıyoruz.. Ama hayvan denen kutsal şeyler ne yapıyor: İnadına, biraz ürkek biraz kırılgan, yine de yanımızdan geçiveriyorlar tüm aşağılamalara rağmen.... İstedikleri tek şey biraz sevgi aslında .. "Gelsin kafamı kaşısın, okşasın".. ama bizler ne yapıyoruz hiç düşündünüz mü? Daha can alıcı bir soru yönelteyim. Onlara zarar veren insan kılığındaki canavarlara tepkimizi gösteriyor muyuz? Kınayarak içim ezilerek söylüyorum: HAYIR.. O yüzden bu kadar şiddete maruz kalıyorlar.. Eğer herkes duyarlı olsa farklı olurdu..

Her şeye rağmen kendini sevdirme erdeminde bulunan hayvanların art niyetsizliğini göz önünde bulundurarak; isteseler nasıl zarar verebileceklerini, buna rağmen zarar vermediklerini bilerek ediyorum bu cümleleri..

Tek cümle, son cümle.. Hayvan sevmeyen ne kendisini ne de kendinden olanı sever karşılıksız..

Kısa kesiyorum.. Acı cümleler sarf etmeyi pek sevmem (!)